Jak grać w darta w domu i nie wkurzyć sąsiadów?

Scenariusz bywa powtarzalny: kupujesz tarczę, wieszasz ją w pokoju, rozgrywasz dwa wieczory, a trzeciego ktoś z domowników sygnalizuje, że słyszy każdy rzut przez ścianę. Czasem sygnał przychodzi z góry albo z klatki schodowej. Dart w mieszkaniu jest jak najbardziej możliwy i nie wymaga rezygnacji z regularnej gry, tylko kilku decyzji podjętych na początku, zamiast po pierwszej niezręcznej rozmowie z sąsiadem. Co ciekawe, największym problemem nie jest wcale dźwięk wbijającego się grota, o którym myśli większość początkujących. W tym wpisie wyjaśniamy skąd naprawdę bierze się hałas, jak go ograniczyć oraz jak zabezpieczyć ścianę i podłogę, żeby gra nie kosztowała cię ani tynku, ani dobrych relacji. Zapraszamy do lektury!

Skąd właściwie bierze się hałas?

Za tym, co słyszą inni, stoją trzy różne rzeczy, a każda z nich wymaga innej reakcji. Samo uderzenie grota w tarczę jest z nich najcichsze. Sizal pochłania energię i zostaje po niej krótkie, matowe stuknięcie, które nie przenosi się daleko. To akurat nikomu nie przeszkadza. Prawdziwym winowajcą są wibracje. Tarcza przykręcona wprost do ściany zamienia ją w membranę – każdy rzut wędruje przez przegrodę i konstrukcję budynku, docierając do sąsiada wyraźniej niż do ciebie. Stąd bierze się sytuacja, która wielu graczy zaskakuje: w twoim pokoju gra wydaje się niemal bezgłośna, a osoba po drugiej stronie słyszy równomierne stukanie przez cały wieczór. Trzecia sprawa to lotki, które nie utrzymały się w tarczy. Przy twardej posadzce ich upadek bywa donośniejszy niż wszystko pozostałe i właśnie on najczęściej irytuje domowników. Doliczyć trzeba jeszcze odbicia od drucików, kiedy grot trafi w krawędź segmentu. Wniosek porządkuje wszystkie dalsze decyzje: pracuj nad wibracjami i podłogą, a nie nad samym uderzeniem.

Czy istnieje cicha tarcza do darta?

Uczciwa odpowiedź brzmi: nie w takim sensie, w jakim chciałbyś ją usłyszeć. Żaden producent nie oferuje tarczy bezgłośnej, a sizal pozostaje najlepszym dostępnym materiałem pod kątem tłumienia uderzenia – włókna agawy pochłaniają energię grota skuteczniej niż cokolwiek innego. Skoro więc samej tarczy nie da się wyciszyć, całą uwagę warto przenieść na sposób montażu. Tu różnice są ogromne. Dart na stojaku rozwiązuje problem u źródła, ponieważ tarcza w ogóle nie kontaktuje się ze ścianą, a wibracje kończą swoją drogę na konstrukcji stelaża. Stojak do tarczy dart daje przy tym kilka dodatkowych korzyści: 

• nie wymaga wiercenia, co ma znaczenie w wynajmowanym mieszkaniu;
• pozwala złożyć całość i schować po grze;
• umożliwia dowolne ustawienie stanowiska, także na środku pokoju;
• przenosi się razem z tobą przy zmianie miejsca zamieszkania.

Jeśli jednak wolisz montaż na ścianie, wybierz przegrodę wewnętrzną lub zewnętrzną budynku, nigdy tę wspólną z sypialnią sąsiada. Między tarczą a murem warto włożyć podkładkę z korka, gumy albo filcu, która przerwie bezpośrednie przenoszenie drgań. Dobrym rozwiązaniem bywa też szafka na tarczę – jej obudowa dodatkowo wygłusza, a przy zamkniętych drzwiczkach stanowisko przestaje zwracać uwagę w salonie.

Czym osłonić ścianę i wyciszyć podłogę?

Pierwszym zakupem po tarczy powinien być dart surround, czyli pierścień z gęstej pianki obejmujący ją po całym obwodzie. Chybione rzuty zdarzają się każdemu, a bez tej osłony trafiają wprost w tynk, zostawiając ślady, których nie da się później zamalować bez gładzi. Surround przyjmuje uderzenie, wycisza część odbić od drucików i przy okazji porządkuje wygląd całego stanowiska. Drugi element to podłoga, o której początkujący myślą najrzadziej, choć właśnie ona odpowiada za dźwięk najbardziej dokuczliwy dla domowników. Mata pod tarczę do darta tłumi upadek lotek, a jednocześnie chroni groty przed stępieniem o twarde płytki lub beton – wymiana kompletu grotów kosztuje więcej niż sama mata, więc rachunek zamyka się szybko. Dobrze dobrana mata ochronna do darta ma naniesioną linię rzutu w prawidłowej odległości, dzięki czemu odpada odmierzanie przed każdą sesją i pilnowanie, czy stopa nie przekracza granicy. Zwykły dywan spełni tę funkcję tylko częściowo – groty wbijają się w jego runo i wyciągają nitki, a przy cieńszych modelach uderzenie wciąż słychać na dole.

Sprzęt, który realnie zmniejsza uciążliwość

Wybór tarczy też ma znaczenie, choć nie zawsze takie, jakiego można się spodziewać. Elektroniczna tarcza do darta nie jest cichsza od sizalu w momencie uderzenia – plastikowy grot trafia w twardą płytę i daje ostrzejszy, wyższy dźwięk. Ma natomiast dwie zalety istotne przy grze w mieszkaniu: sygnały licznika można wyciszyć lub przynajmniej ściszyć, a znacznie lżejsza konstrukcja łatwiej ustawia się na stojaku, przez co ściana zostaje poza obiegiem. Do tego dochodzą lżejsze lotki soft tip, generujące słabsze uderzenie. Jeśli więc gra wieczorem jest dla ciebie priorytetem, warto rozważyć ten kierunek – ale ze świadomością, że kupujesz sprzęt inny, nie cichszy.

Poza samą tarczą warto pomyśleć o kilku drobniejszych rzeczach:

• oświetlenie punktowe tarczy – pozwala grać bez zapalania głównego światła i budzenia domowników w pokoju obok;
• tarcza magnetyczna – najcichsza opcja z dostępnych, choć bez wartości treningowej; sprawdza się przy dzieciach albo w pokoju dziennym;
• zapasowe piórka i shafty – zużyty stabilizator zwiększa liczbę odbić, a każde z nich kończy się lotką na podłodze;
• ostrzałka do grotów – ostry grot lepiej trzyma się w sizalu, więc rzadziej wypada.

Ostatnie dwa punkty wyglądają na drobiazgi, ale to właśnie one decydują o liczbie dźwięków dochodzących z twojego pokoju. Im mniej lotek ląduje na podłodze, tym spokojniejszy wieczór dla wszystkich w mieszkaniu.

Kiedy grać, żeby nikomu nie przeszkadzać?

Nawet najlepiej przygotowane stanowisko nie zwalnia z myślenia o zegarku. Cisza nocna trwa w Polsce zwyczajowo od 22:00 do 6:00, choć dokładne godziny wynikają z uchwał wspólnoty albo regulaminu spółdzielni. Poza tym oknem obowiązuje zdrowy rozsądek: godzinna sesja w niedzielę o siódmej rano zostanie odebrana inaczej niż ta sama gra w środowe popołudnie. Dobrym posunięciem jest uprzedzenie sąsiada, zanim on uprzedzi ciebie – krótka informacja, że wieszasz tarczę i chcesz wiedzieć, czy coś przez ścianę słychać, załatwia zwykle sprawę raz na zawsze. Wieczorami warto też sięgnąć po lżejszy komplet, gdyż lotki do gry w darta o wadze 20 czy 21 gramów uderzają w tarczę z mniejszą energią niż ciężkie modele. A jeśli po dwudziestej drugiej gra faktycznie nie wchodzi w grę, zostaje trening bezgłośny: praca nad chwytem, ustawieniem stóp i wyprostem ręki bez wypuszczania lotki.

Grę w darta w mieszkaniu da się poukładać tak, żeby nikomu nie przeszkadzała, a decyduje o tym raczej kolejność decyzji niż wydana kwota. Najwięcej zyskujesz na początku, przy wyborze sposobu montażu tarczy i miejsca na stanowisko. Surround, mata czy oświetlenie poprawią komfort później, tylko nie naprawią sytuacji, w której tarcza wisi na ścianie wspólnej z sypialnią sąsiada. Warto też pamiętać, że hałas rzadko wynika z jednej przyczyny. Zwykle składa się na niego kilka drobnych rzeczy: drgania przenoszone na mur, lotki spadające na twardą podłogę, odbicia od drucików. Każda osobno wydaje się nieistotna, a razem tworzą dźwięk słyszalny w całym mieszkaniu. Dobra wiadomość jest taka, że działa to również w drugą stronę – kilka prostych rozwiązań wprowadzonych naraz potrafi sprowadzić uciążliwość niemal do zera. Na końcu zostaje rzecz, której nie kupisz w żadnym sklepie: rozmowa. Sąsiad uprzedzony o nowej tarczy reaguje zupełnie inaczej niż ten, który przez trzy tygodnie zastanawiał się, co stuka za ścianą. Kilka zdań wymienionych na klatce oszczędza zwykle więcej nerwów niż najbardziej rozbudowane wygłuszenie, a przy odrobinie szczęścia kończy się zaproszeniem do wspólnej partii.